Konkurs Śląskich Blogerów Książkowych i Wydawnictwa M!

Grupa ŚBK o zaprasza wszystkich chętnych do wzięcia udziału w konkursie z nagrodami ufundowanymi przez Wydawnictwo M. Szczęśliwy zwycięzca zostanie posiadaczem egzemplarza „Sztuki uprawiania róż z kolcami” Margaret Dilloway.

Sztuka uprawiania róż z kolcami to pogodna i mądra opowieść o więzach rodzinnych, przyjaźni i prawdziwej pasji, która pozwala rywalizować z najlepszymi.

Gal to przewlekle chora na nerki nauczycielka biologii, która ma nietypowe hobby: krzyżuje z powodzeniem rzadkie i piękne odmiany róż. Wszystko się zmienia, gdy w jej poukładanym i nieco nudnym świecie ląduje niespodzianie jej nastoletnia siostrzenica, spragniona rodzinnego ciepła i poczucia bezpieczeństwa.

Nagle okazuje się, że nie wszyscy ludzie wokół Gal są jej wrogami – być może ona sama pokazywała im tylko kolce. Powoli, krok po kroku świat pokazuje swoje jaśniejsze oblicze: jest szansa na zwycięstwo w zawodach hodowców, pogodzenie się z siostrą, a nawet na miłość.

Konkurs jest przeprowadzany na trzech blogach ŚBK, gdzie poszczególne zadania konkursowe nieco się różną . Jedna osoba może wziąć udział w konkursie na wszystkich trzech blogach, tym samy zwiększając swoje szanse wygrania, ale wygrać może tylko jeden egzemplarz książki.

Zadanie konkursowe:

Jaką przeczytaną przez ciebie książkę Wydawnictwa M poleciłbyś komuś i dlaczego? Uzasadnij krótką wypowiedzią.

Proszę o umieszczanie odpowiedzi pod postem konkursowym, obowiązkowo podając swój email. Po zakończeniu konkursu najlepsza wypowiedź zostanie wybrana przeze mnie, a jej autor otrzyma przewidzianą nagrodę.

Pozostałe blogi, na których zostanie przeprowadzony konkurs to:

Moje recenzje książek

Książki Sardegny

Zapraszam również do polubienie ŚBK i Wydawnictwa M na facebooku, a także fp Z nosem w książce.

Zasady konkursu:

• Organizatorem konkursu jest autorka bloga z-nosem-w-ksiazce.blogspot.com jako członek Śląskich Blogerów Książkowych, a fundatorem nagrody jest Wydawnictwo M.
• Nagroda nie podlega wymianie, wysyłka tylko na terenie Polski
• Konkurs trwa od 15 lipca 2013 do 21 lipca 2013 (niedziela).
• Wyniki konkursu zostaną podane 22 lipca. O zwycięzcy konkursu decyduje organizator, a decyzja jest niepodważalna. 
• Zwycięzce konkursu proszę o jak najszybszy kontakt, najpóźniej do 24 lipca. Zwycięzca proszony jest o przesłanie swojego adresu na email magdamatuszny@interia.pl

Życzę powodzenia wszystkim uczestnikom i zachęcam do wzięcia udziału w konkursie na pozostałych dwóch blogach!

Summer Wine czyli garstka letnich przemyśleń i ogłoszeń.

Czerwiec zakończył dla mnie bardzo ważny okres. Trzy lata gimnazjum minęły niesamowicie szybko. Nie mogę zaprzeczyć, że gimnazjum ludzi zmienia. Te trzy lata ukształtowały mnie, były pewnym pasmem szkolnych sukcesów, ale także licznych osobistych wzlotów i upadków. Teraz, gdy wyniki rekrutacji są już ogłoszone, a ja jestem z nich bardzo zadowolona, czekają na mnie upragnione wakacje.

Uwielbiam to wszystko, co tworzy aktualnie moją codzienność. Odpoczynek, spotkania z przyjaciółmi, ogniska, koszykówka, baseny, wspólne wypady. Nie zabraknie też – dobrej książki. Czas umyka mi szybko, ale żyję dniem teraźniejszym. Jedynymi poczynionymi planami są Niemcy w okresie 16-23 lipca i Kraków 24-29 lipca. To też przyczyni się z pewnością do nikłej aktywności na blogu – najzwyczajniej będę mieć niewiele czasu na czytanie i pisane.

Chciałabym także wspomnieć, że dołączyłam do grupy Śląskich Blogerów Książkowych z czego się ogromnie cieszę, a wszystkich członków serdecznie pozdrawiam. Niestety, nie mogłam być na lipcowym spotkaniu, które odbyło się w Gliwicach (planowany już od grudnia wypad na koncert), mam jednak nadzieję, że w sierpniu uda mi się poznać osobiście tych wszystkich wspaniałych ludzi.

Wszystkim blogerom i czytelnikom życzę wspaniałych przeżyć i wakacyjnych przygód, a także odpoczynku. Ja zamierzam korzystać z niego w stu procentach, gdyż wrzesień z pewnością nie będzie mnie oszczędzał.

LITERATURA. Pocałunek Anioła Ciemności - Sarwat Chadda - Opinia

Pocałunek Anioła Ciemności – Sarwat Chadda

Autor: Sarwat Chadda

Tłumaczenie: Monika Walendowska

Tytuł oryginału: Devil’s Kiss

Seria/cykl wydawniczy: Pocałunek anioła ciemności tom 1

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Data wydania: 13 października 2010

ISBN: 978-83-10-11835-6

Liczba stron: 320

        Po niezbyt lekkiej lekturze „Byłem asystentem doktora Mengele” nadszedł czas na coś lekkiego, by nie rzec odmóżdżającego. Nie jestem miłośnikiem powieści paranormalnych, ale też nie stronię od nich specjalnie. Przyznaję jednak, że przy obecnym rynku i możliwości wyboru, z pewnością można znaleźć książkę o podobnej tematyce, dającą większą satysfakcję czytania.

 

        Los nie pytał Billi o zdanie. Postawił przed nią ciężkie zadania, którym musi sprostać. Decyzja, która nie należała do niej wydaje się niszczyć cały jej świat. Coś, co dla postronnych jest już historią, okazuje się być jej codziennością. Czy Billi przeciwstawi się własnemu ojcu i zapragnie sama decydować o swym życiu?

        Książka zapowiadała się całkiem obiecująco. Pierwsze strony zachęcały do lektury i zaciekawiały czytelnika. Niestety, im głębiej w las tym bardziej czułam się zniechęcona. Odniosłam wrażenie, że autor nie wykorzystał całego potencjału powieści. Choć akcja toczyło się naprawdę wartko nie porażała innowacyjnością. Zwroty akcji nie były specjalnie zaskakujące, zabrakło czegoś co mogłoby zaintrygować odbiorcę. Najbardziej jednak zniechęcili mnie bohaterzy, którzy byli najzwyczajniej mdli. Niezdecydowanie postaci doprowadzało mnie do istnej irytacji. Sądzę również, że motyw templariuszy można było znacznie bardziej wykorzystać i rozwinąć. Pisarz nie wykorzystuje również potencjału miejsca akcji, jakim jest Londyn – osobiście, miasto które mnie zachwyciło tu wypadło bardzo blado. Praktycznie nieliczne wątki poboczne, słabe opisy, wszystko to składa się na niezwykle słabą ocenę tej książki.

        Podsumowując, sądzie że czas przeznaczony na „Pocałunek Anioła Ciemności” mógł zostać wykorzystany przeze mnie znacznie lepiej. Jest na świecie ogromna liczba lekkich książek, które są dobrymi, relaksującymi powieściami, nie zawsze jednak wybierając w ciemno, udaje mi się na nie trafić.  

Książka przeczytana w ramach spóźnionej czerwcowej Trójki e-pik.

LITERATURA. Byłem asystentem doktora Mengele - Miklós Nyiszli - Opinia

Byłem asystentem doktora Mengele – Miklós Nyiszli

Autor: Miklós Nyiszli

Tłumaczenie: Tadeusz Olszański

Tytuł oryginału: Orvos voltam Auschwitzban

Wydawnictwo: Frap-Books

Data wydania: 2000

ISBN: 83-906992-6-5

Liczba stron: 203

       Są takie książki, których nie czytamy dla przyjemności. Nie czytamy ich by się zrelaksować, umilić sobie popołudnie czy też odreagować po ciężkim dniu. Są takie książki, które nie dają radości. A mimo wszystko, wiemy że to lektura wartościowa. Są książki, które przeczytać trzeba.

       Miklós Nyiszli trafia do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zostaje wybrany przez doktora Mengele na swojego asystenta. Dokładniej - ze względu na swą profesję jest odpowiedzialny za przeprowadzanie sekcji zwłok przy eksperymentach czy śledztwach. To co dzieje się za bramą obozu, miało tam pozostać. Świadectwo, jakim jest książka nie pozwala jednak zapomnieć o okrucieństwie eksperymentów jakie zostały przeprowadzone.

       Ile tak naprawdę, znajdujemy w historii Miklósa Nyiszli szczęścia w nieszczęściu? To nie jest zwykła opowieść, po której można patrzeć na świat tak samo jak przedtem. Wręcz absurdalne wydarzenia, miały swoje miejsce w przeszłości. Historia nie pozostawia biernym. Uświadamia człowiekowi wiele wartości i mimo że jest dziełem lekarza, a nie pisarza, to z pewnością jedna z najlepszych książek jakie dotychczas przeczytałam. Właśnie ze względu na swą wartość i przekaz. Nyiszli nie jest delikatny. Z dokładnością opisuje swoją prace i życie w obozie, nie pozostawiając nam cienia wątpliwości co do brutalności losu. Autor bezsprzecznie uświadamia nam koszmar Oświęcimia i przede wszystkim bezsilność by móc coś zrobić. Ta lektura daje nam jasno do zrozumienia co powinno być priorytetem w naszym życiu.

       Ciężko jest spojrzeć na świat po tak poruszającej opowieści. Bo choć wszystko wokół mnie dzieje się tak jak dotychczas, we mnie samej coś się zmieniło. To jedna z tych książek, które uczą życia.

Książka przeczytana w ramach czerwcowej Trójki e-pik.

ŚBK: Dobry zwyczaj nie pożyczaj... czy wręcz przeciwnie?

ŚBK: "Dobry zwyczaj nie pożyczaj... czy wręcz przeciwnie"?

Z radością stwierdzam, że udało mi się dołączyć do nabierającej rozgłosu grupy Śląskich Blogerów Książkowych. Jako rodowitej Ślązaczce bardzo cieszy mnie fakt, że ktoś wyszedł z taką inicjatywą i mam nadzieję, że nasza współpraca będzie owocna.

Czerwcowy temat wybrany przez Śląskich Blogerów dotyczy pożyczania książek. W zeszłym miesiącu omawiany był Kwestionariusz Prousta (który być może nadrobię), tym razem przypadły nam rozważania zatytułowane „Dobry zwyczaj nie pożyczaj... czy wręcz przeciwnie?”

Zastanawiając się nad pożyczaniem książek doszłam do wniosku, że w pewnym sensie jestem hipokrytką. Ogólnie rzecz ujmując, chętnie i licznie książki pożyczam od kogoś, ale nie palę się do pożyczania ich komuś. 

Żeby pożyczyć książkę muszę przede wszystkim znać osobę, w ręce której książka trafi. Mam wtedy nieco większe rozeznanie w jakim stanie i czasie spodziewać się zwrotu. W zupełności nie trawię pożyczania książek komuś dalej, znajomym znajomych, a już w ogóle gdy nie jestem pytana o zgodę. Gdy już jednak pożyczam, zawsze mówię by dbać o lekturę - nie ważne czy to świeżo kupiona książka, czy stary podniszczony egzemplarz. Tak też sama staram się uważać na pożyczone książki przeze mnie - nie jem przy nich, napoje trzymam na dystans, nie czytam ich w wannie, zaznaczam zakładką i nie zaginam rogów, nie mówiąc już o zostawianiu otwartej książki grzbietem do góry, czego nie cierpię. 

Przyznaję się również, że jeśli wiem, że osoba która chce pożyczyć ode mnie książek nie traktuje jej należycie (przetrzymywanie wybaczam, bo samej zdarza mi się mieć książki naprawdę dłuuuuugo), nie odmawiam pożyczenia prosto z mostu a... wymyślam wymówki. A że to własnie tą książkę czytam, a że obiecałam pożyczyć komuś innemu. Na szczęście nie jestem do tego zmuszona często. 

Nigdy nie zdarzyło się by pożyczona książka do mnie nie wróciła. Choć aktualnie dodam, że jedną z moich książek pożyczyła moja mama i prawdopodobnie poszła gdzieś w świat. Mam tylko nadzieję, że wróci tak jak ją ostatnio widziałam. Mimo to, że tak powiem, nie tracę wiary w ludzkość i staram się pożyczać książki -  w końcu to jakaś forma promowania czytelnictwa, co przyznam że w kręgu moich znajomych-gimnazjalistów nie jest jakoś szczególnie popularne. 


Podsumowując, przyznaję się bez bicia, że mój stosunek do pożyczania książek jest nieco samolubny. Myślę jednak, że wielu z was przyzna - uzasadniony. Mimo to, nie zrażam się i dalej łudzę się, że pożyczone książki wrócą do mnie w nienagannym stanie, co nie jest znowu aż takie niemożliwe.